Home »
Uncategories »
คนที่ไม่มีลูก พอแก่มาแล้วใครจะเลี้ยง
คนที่ไม่มีลูก พอแก่มาแล้วใครจะเลี้ยง
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjX5Qqha98zCYSshF6cKhe32l2DpwB-FTiMtZNryfdMUS9YcpJGocK5OcJiDA__xUZotKMakJlv335YMSb_ctJofQMBVqGHaSpY-WnwDoc9UKiaH8TrF61F2PK-DOwqJbb9u7s_P1rt2bx_/s640/17.jpg)
อ ย า ก ให้ทำความเข้าใจว่า ความคิดของคนสมัยก่อนนั้น คิดว่ามีลูกเพื่อหวังจะให้
พวกเขาเลี้ยงดูใน ย า ม ช่วงปลายชีวิต ความคิดนี้มีสืบกันมานานมาก ซึ่งเป็นจริงเสียด้วย
ในสังคมเรา แต่ว่าหากจะมองในแง่ความจริงแล้วแนวคิดนี้ยังใช้ได้อยู่ไหม
ต้องมีลูก ตอนแก่จะได้มีคนเลี้ยงดู ซึ่งมันจะแปลได้อีกทางว่า หากลูกไม่ยอมเลี้ยงดู
คือ อกตัญญูอย่างนั้นหรือ หรือที่จริงมองว่าพ่อแม่ เห็นแก่ตัวกันหรือเปล่า
ช่วงสมัยนี้มีคนแก่ชราหลายคนมากที่เข้ากับครอบครัวของลูก ๆ ไม่ได้ บางที
ความคิดที่เป็นแบบเดิมๆน่าจะต้องเปลี่ยนใหม่ ทำไมไม่คิดว่า อ ย า ก จะให้ลูกเลี้ยงดู
ในตอนแก่เป็นการ ดูแลตัวเองได้ในตอนแก่บ้าง จะเอาความคิดเมื่อก่อนมาเทียบกัน
ในเวลานี้น่าจะใช้ไม่ได้ อย่างเช่นทีพ่อแม่มีลูกตั้งหลายคนยังเลี้ยงได้
ทำไมลูกเลี้ยงพ่อแม่บ้างไม่ได้ ซึ่งมันก็อาจจะน่าคิด แต่ลองมองถึงค่าครองชีพ
และการใช้ชีวิตของมนุษย์ในปัจจุบันว่าเหมือนเมื่อก่อนบ้างไหม
มีเรื่องมานำเสนอให้อ่าน เรื่องเป็นเกี่ยวกับแง่คิดมุมมองของคนเป็นพ่อแม่
และคนที่เป็นลูก เรื่องราวมีดังนี้
มีแม่คนหนึ่ง สามีจากไปนานแล้ว ตัวของเธอสอนหนังสือหาเงินเลี้ยงลูกชายจนโต
ลูกชายเขาเป็นคนเชื่อฟังตั้งแต่ตอนเล็ก พอลูกโต เธอก็ส่งลูกไปเรียนอเมริกา
พอลูกเรียนจบก็อยู่ทำงานต่อที่อเมริกาหาเงินซื้อบ้าน แต่งงาน มีลูกหนึ่งคน
สร้างครอบครัวที่แสนสุข ตัวเธอเองคิดถึงประโยคที่ว่ามีลูกจะได้มีคนเลี้ยงตอนแก่
คิดถึงสายตาอิจฉาของญาติและเพื่อนฝูง เธอมีความสุขจากใจ ร
ะหว่างรอจดหมายตอบจากลูกชาย เธอก็จัดการเรื่องบ้านและงานจนเรียบร้อย
ในช่วงคืนสุดท้ายก่อนที่ตัวของเธอจะเกษียณ เธอก็ได้รับจดหมายที่ส่งมาจากอเมริกา
ของลูกชาย พอเปิดออกดูข้างในก็เป็นเช็คมูลค่า 3 หมื่นเหรียญดอลล่าร์
เธอนั้นรู้สึกแปลกใจมาก เพราะลูกชายไม่เคยส่งเงินให้เธอมาก่อน เธอรีบเปิดจดหมาย
ออกอ่าน ในจดหมายเขียนว่า คุณแม่ครับ พวกเราได้คุยกันแล้ว ตัดสินใจ และสรุปว่า
พวกเราไม่ยินดีให้แม่มาอยู่ด้วยกันที่อเมริกา ถ้าแม่คิดว่าแม่มีบุญคุณที่
เลี้ยงดูผมมา คำนวณตามราคาตลาด ก็ประมาณ 2 หมื่นกว่าเหรียญ
ผมก็เลยเพิ่มให้นิดหน่อย แล้วส่งเช็ค 3 หมื่นมาให้แม่ หวังว่าต่อไปนี้
แม่จะไม่เขียนจดหมายมาอีก
พอคุณแม่อ่านจดหมายฉบับนั้นจบเท่านั้นแหละน้ำตาไหลพราก รู้สึกว่าตัวเอง
เป็นม่ายมาตลอดชีวิต จากนี้ไปต้องแก่อย่างโดดเดี่ยว
เธอ เ จ็ บ ป ว ด จ น ไม่ อ ย า ก มีชีวิต
ต่อมาเธอก็ศึกษาพระพุทธศาสนา หลังศึกษา เธอก็คิดได้ เธอใช้เงิน 3 หมื่นเหรียญ
เอาไปเดินทางเที่ยวรอบโลก ได้เห็นสิ่งใหม่ๆมากมาย
พอเที่ยวรอบโลก หลังจากนั้นเธอจึงเขียนจดหมายหนึ่งฉบับถึงลูกชาย ในจดหมายว่า
ลูกรัก ลูกไม่ อ ย า ก ให้แม่เขียนจดหมายมาอีก ก็ถือซะว่าจดหมายฉบับนี้เป็น
ข้อความเพิ่มเติมจากฉบับที่แล้วละกัน แม่ได้รับเช็คแล้ว และใช้เงินจำนวนนั้น
ไปเดินทางรอบโลก ระหว่างเดินทางท่องเที่ยว อยู่ๆแม่ก็รู้สึกว่า แม่ควรขอบใจลูก
ขอบใจที่ทำให้แม่เห็นอะไรทะลุปรุโปร่ง ปล่อยวาง ทำให้แม่ได้เห็นว่า
ความสัมพันธ์ในครอบครัว เพื่อน และคนรักไม่มีรากหยั่งลึก เปลี่ยนแปลงได้เสมอ
ซึ่งถ้าวันนี้แม่ยังคิดไม่ตก ยังยึดติด ยังเศร้าอยู่ แม่คงจากไปไปภายในปีครึ่งปี
การปฏิเสธของลูก ทำให้แม่ได้เห็นว่าคนเรามีวาสนาก็ได้เจอ หมดวาสนาก็จากกัน
ทุกอย่างไม่เที่ยงแท้ ทำให้แม่เรียนรู้ที่จะสงบและใจเย็น มองทุกอย่างในเชิงบวก
แม่ไม่มีลูกแล้ว ไม่มีอะไรให้เป็นห่วง เพราะงั้นแม่ถึงสามารถอยู่ได้โดยไม่มีลูก
พ่อแม่ที่น่าสงส า ร ใจจริงคนเป็นพ่อแม่ต่างก็ อ ย า ก มอบสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูก
แต่สุดท้ายแล้ว
สิ่งที่ได้รับกลับไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุดมีคนกล่าวไว้ว่า บ้านของพ่อแม่คือบ้านของลูกตลอด
เวลา บ้านของลูกไม่เคยเป็นบ้านของพ่อแม่ การให้กำเนิดลูกเป็นงาน
ที่ต้องทำ การเลี้ยงดูลูกเป็นหน้าที่ การพึ่งพาลูกเป็นความเข้าใจผิด
ช่างเป็นเรื่องราวที่ไม่น่าฟัง แต่ก็ไม่ฟังก็ไม่ได้ แม้ว่าไม่ใช่ลูกทุกคน
จะเป็นเหมือนลูกชายในเรื่องที่ ไม่ มี หัว ใ จ แต่คนเป็นพ่อแม่ไม่ควรคิดว่าแก่แล้ว
จะพึ่งพาลูก พูดกันตามตรง แก่แล้วต้องดูแลตัวเอง ลูกกตัญญูต่อคุณถือเป็นบุญ
ถ้าลูกกตัญญูไม่พอ พ่อแม่ก็บังคับไม่ได้วิธีที่ดีที่สุดคือ วางแผนชีวิตพึ่งพาตัวเองตอนแก่ไว้
พอได้ฟังแล้วมาย้อนดูมุมมองของสังคม การมีลูกจะได้มีคนเลี้ยงตอนแก่
เป็นความปรารถนาในใจ แต่ในยุคปัจจุบัน เศรษฐกิจ สังคม วัตถุนิยม วิถีการดำเนินชีวิต
ที่เปลี่ยนไป สถานการณ์ในปัจจุบันคือ คนยุคใหม่เปลี่ยนไป คนอายุมากยังยึดติด
การที่คนอายุมากยึดแนวความคิดว่ามีลูกจะได้มีคนเลี้ยงตอนแก่ไม่เหมาะสม
กับอีกต่อไป สิ่งที่ตามมาคือ เรื่องราวเศร้าต่างๆนาๆ
พ่อ แม่ ทวงบุญคุณกับลูกได้แต่มันไม่ใช่ลูกทุกคนที่มีศักยภาพพอ
ที่จะดูแลพ่อแม่ได้ เพราะเพียงแค่ชีวิตและครอบครัวของเรามันก็ต้องดูแลเช่นกัน
การวางแผนดูแลตัวเองตอนแก่จึงเป็นสิ่งที่คนเป็นพ่อ แม่คนควรวางแผน
และอย่าฝากความหวังทั้งหมดมาทิ้งไว้ที่ลูกได้แล้ว มันไม่ใช่ความผิดของลูก
ที่ดูแลคุณไม่ได้ แต่มันผิดที่คุณที่ไม่ยอมดูแลตัวเองต่างหาก ฝากไว้ให้คิดกันนะ
ขอขอบคุณบทความดีๆจาก rugyim